2025 rok dla malborskiego harcerstwa jest to 80-lecie działalności w powojennej historii tej ziemi. Bardzo szybko, bo już na przełomie maja i czerwca podjęli swoją działalność harcerki i harcerze, by z początkiem roku szkolnego, we wrześniu 1945 roku, rozpocząć pracę w dwóch hufcach: żeńskim na czele z phm. Stanisławą Stankiewicz-Kłopotowską i męskim z dh K. Koleśnikiem. Oba hufce liczyły po pięć drużyn, wśród których wyróżniały się drużyny z malborskiego gimnazjum i liceum.
Pierwsze 5-lecie działalności (1945-1950) cechowało się systematycznym rozwojem ilościowym i jakościowym drużyn i pracą na rzecz budowy nowej, polskiej rzeczywistości na tym terenie w ramach programu Harcerskiej Służby Polsce. Fundamentalnym działaniem drużyn starszych było działanie nad zabezpieczeniem znajdujących się w zgliszczach malborskiego zamku, ocalałych woluminów i zabytków. Ten pierwszy, pionierski okres zakończył się w roku 1950 decyzją władz o rozwiązaniu ZHP i powołania Organizacji Harcerskiej, działającej na wzorach sowieckich. Krótkim epizodem w historii malborskiego harcerstwa była działająca w 1950 r. tajna organizacja „Orzeł”, którą kierował dh Czesław Kierzkowski.
Jest rzeczą naturalną, że na kształt ludzkiego działania mają wpływ liderzy, którzy swoją inwencją i przykładem inspirują działalność grupy czy środowiska. Do takich liderów pierwszych lat powojennego harcerstwa należeli obok wymienionych komendantów hufca — phm. St. Stankiewicz-Kłopotowskiej i dh K. Koleśnika, byli komendanci: Włodzimierz Goc i Kazimierz Równy oraz phm. Stefan Przewalski, Józef Rekowski, Roman Dobrowolny, Jerzy Goglewski i drużynowi: Ilona Wandelt (Woron), Teresa Pozorska (Kluge), Eugeniusz Gibczyński, Leszek Witkiewicz, Ryszard Mejer, Halina Adamowicz (Papaj), Danuta Bulow (Witkiewicz) oraz Stanisław Orzęcki i Mieczysław Witkowski.
W styczniu 1957 roku, w wyniku porozumienia między „starą” a „nową” kadrą, powołano Komendę Hufca ZHP Malbork, której komendantem został Leszek Witkiewicz. Do najprężniejszych struktur hufca należało malborskie żeglarstwo skupiające młodzież w pięciu drużynach wodnych, z których największe sukcesy uzyskiwała 1 Żeglarska Drużyna Harcerska im. K. Arciszewskiego, która w swojej 35-letniej historii zdobywała najwyższe trofea i lokaty w rywalizacji krajowej. Drugim silnym pionem hufca był ruch programowy „Nieprzetartego Szlaku” działający wśród młodzieży trudnej i zaniedbanej wychowawczo. Osiągał on liczące się sukcesy w skali związku, a jego instruktorzy, m.in. hm. Kazimierz Masalski i hm. Marek Radziszewski, byli czołowymi postaciami ruchu w skali kraju.
Te osiągnięcia hufca, przedstawione z konieczności skrótowo, nie byłyby możliwe bez prestiżu i autorytetu liderów malborskiego harcerstwa, ale i bez zaangażowania setek instruktorów, którzy harcerstwu poświęcili swoje życie i umiejętności. To oni potrafili zmobilizować do działania setki drużynowych, harcerek i harcerzy, często dziś już bezimiennych, bez których udziału w codziennej, żmudnej pracy harcerskiej uzyskane efekty byłyby niewspółmiernie mniejsze.
Dzisiaj malborskie harcerstwo, choć mniej liczne, w dalszym ciągu realizuje główne cele wychowawcze wynikające z Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego, idei skautowych oraz służby drugiemu człowiekowi. Przykładem tego jest pełne zaangażowanie malborskich harcerzy w działaniach wolontariackich i prospołecznych, kiedy to aktywnie uczestniczyliśmy w akcji pomagania powodzianom czy poszkodowanym w czasie klęsk żywiołowych, np. w czasie akcji pomocowej poszkodowanym w wyniku huraganu na Pomorzu.
Spotkanie zorganizowane w ramach Roku obchodów zakończenia II Wojny Światowej i powrotu Malborka do Polski.